C 135 )
De Maayer wapent zyn' arm, en voor zyn vernielende handen
Valt de eene halm na den anderen neêr: Als in den Kryg het gcfehut doet ryén ftrydeien rallen,
Tot hun getal zich tot heuvelen hoopt.
De Landman.dankt nu vol lust; zoo juichen vrolyke Helden,
Valt hun de buit van humi' vyanJ te beurt. Nu ziet hy, rustig cn ffcUS den langen Winter genaakeu,
En tart het mangel, dat met hem verfehynt.
Vriend ! of verkiest ge welligt in fchaauw van troostende boomen 't Branden der Zon cn haar vlammen te ontgaan?
Koom 'er van daan, in den Hof, waar u de ftreelende fcheem'ring Van digte bladen weldadig verkwikt.
Zie! de gezegende Boom, van zwaarte der vrugten gebogen,
Reikt zyne zinkende takken u toe. Vriendelyk nodigt hy u den ryken zegen te fmaaken,
Pluk hem, en eer den gewilligen boom.
Ginds hecht de Wynftuk, myn Vriend I aan den kant der zonnige Heuv'leu,
De zich omhelzende ranken aan een. o Wat verkondigt.hy ons in zyne zwellende Druiven!
o Welke vreugde verkondigt hy ons.
Kom