AAN MYNE KUNSTVRIENDEN. 15
Mendaxus heeft zich dus aan tegentaal gewend, Dat hy de waarheid in zyn' eigen mond miskent, En zelf geloof Haat aan de logens die hy ftneedde; 't Was aan 't verdichten dat hy fteeds zyn vlyt beftecdde : AH' zyn vernaaien zyn verbaazend, wonderbaar; Maar niet een lettergreep van 't geen hy zegt is waar. Zo lang hy vlug is en zyn hcrsfens rustig draaven, Houd elk hem voor een' man van ongemeenc gaaven, By veel ervaarenheid met groot verftand bedeeld; Doch als 't geheugen hem in 't eiude eens treken fpeelt, Dan gaat zyn logenkunst en achting ras verloren: Zyn vuige geest vertoont zich met zyne Ezelsooren.
Katarus fpreekt niet dan in fchrikkclyke taal: Nooit geeft hy van een zaak, hoe beuzlig, een verhaal, Of mengt een' fchakel van vervloekingen daaronder. Zyn tong fchiet blikfems; van zyn lippen rolt de donder: En 't blykt, dewyl zyn mond geduurig duivels braakt, Dat hy zyn hart heeft tot een' jammerpoel gemaakt. Naauw' laat die vloeker zyn vermeetle dolheid hooren, Of trekt elks oog op zyne afgryslyke Ezelsooren. ; De