Een waarschouwend Wagter zonder slapen. Een brandende Fakkel als in het duister De Predik-ürder tot een helle luister.
Ziender van 't verval, en kragtig smeker,
Voor Land, Kerk; en Reformatie-preker.
Een schelle boet-bazuin, Geessel van zond.
Gedurig plouger en zaayer met de mond.
Geen waterloos, maar water-volle Wolk, Besproeyend' Akker van 't bezaaide Volk. (Jok Zoen-gezant, die 't Genaa- en vree-verbond Met den olyv-tak van 't zoen-woord in zyn mond, Den Mensch óoo kragtig wist aan te smeken ,
Door ziel roerend' Euangeli-preken.
Dog die vyand was van alle sleur en trant In Bonds-bediening, en vinniglyk gekant Tegen Geest'loos Formulier gebeden:
Van wien ook geen Feest-dag wierd geleden. Hy was niet min een Blixem in den wandel,
Üpregt, teer van gemoedt in al zyn handel:
Als met zyn Leere heeft zoo gedonderd Dat Sluys, ja gants Neer-land, 't heeft verwonderd. Hoe kragtig wist hy zielen als te rukken Uit zond' en Satans magt? en die te bukken Doen, onder Jesu jok zoo zoet en zagt ?
In wiens gezegend Rijk 't haar over-bragt.
Hoe wist hy Sondaars op het hert te leggen,
Door zoo een onnavolgb're kragt van zeggen; 't Gewicht van d' eindelooze eeuwigheid ,
Tot haar verbryz'ling en verlegentheid!
Hoe groot was zyn Talent! hoe wijs zyn beleid! Oin naakt t'ontdekken des herts verdorventheid: En des selvs verkeere' en booze nukken Als voor het heldere ligt te rukken.
En zoo des Zondaars diep' en zwaar' ellenden Haar voor 'toog te stellen, dat zy bekenden
Haar Schuld- Dood- Vloek en Doemnis-weerdigheid, Met bitt're tranen van boetveerdigheid.