36 PHILOCTETES,
Ik fmeek 't li, in den naam der goden, hier omhoog:
Eén fineekend fterveling is heilig in hun oog.
Ik werp my, ó myn zoon! aan uwe knié'n neder,
En druk ze , ondanks myn pyn en droeve zwakheid , teder.
Uw goedheid make een einde aan al myn grievend wee!
Verleen die groote gunst aan myn bedroefde beê!
Voer me aan Eubeaas ftrand, of in uwe eigen landen;
De weg is kort naar 't oord, welks aangename zanden
De Sperchius befproeit, waar ik het licht ontfing,
Dat zielverrukkend oord, dat ik voorlang ontging!
Breng my in Peans arm: wil hem een' zoon hergeven.
En , goón! hoe vreest myn hart, dat, verr' van my, zyn leven
Door 't onverbidlyk lot misfehien reeds is volé'nd !
'k Zond meer dan ééns tot hem om byftand in de elend',
Doch hy is zeker dood; of zy, wier mededooged
De wreedheid van myn lot zou (tellen voor zyne oogen,
Zy, in hun land gekeerd, vergaten toen, gewis,
Air de eeden, my gedaan uit valfche decrenis.
In u-alléén beftaat voortaan de hoop myns levens;
Wees myn verlosfer, prins! wees myn geleider tevens!
Befchouw den brozen mensch in blydfchap en in druk:
Wie is één oogenblik verzekerd van 't geluk ?
Ily, die van daag de elende onmenschlyk zal beftryden,
Zal, mooglyk morgen reeds, de zeilde elende lyden.
Wel