Gepubliceerd op 28 juni 2017 | door Jan Glas2
'Ien drie kwartjes' column van Tonko Ufkes
Ien drie kwartjes
Tegen de trapleuneng stijt ze en pas as ik vlakbij ben, gijt ze zunder om te kieken noar beneden, richteng stationshal. Even oarzel ik, mor volgens mij het Martine wacht tot e hiele trein leeg waas en ien n poar stappen ben ik bij heur.
'Héé, Tonko.'
Ze wiet geliek mien noam, al dut ze verboasd. Ik groet terug en blief ientussen vlak noast heur lopen. t Bliekt dat we beiden op weg bennen noar ons koamer en argens besluten we soamen te goan, dwars deur de binnenstad en t hiele ènde laangs t wotter. De stad is waarm en e lucht vuult vochteg; we goan der aal laangzoamer van lopen en stoppen bij n brug om te kieken noar de riegen spiegelende lampen. Dit wordt ons stad: ien t lest op koamers!
Martine proat honderduut over de eerste week hier, de nije studie en we hemmen t over de waarkgroep woar we nkander van kennen. En onderweegs, bij elke brug over de Amstel, blieven we even stoan, verboasd over zo'n nust lichtjes ien e schiemeroavend met doarboven het oranje-swaarte duuster.
'Oei.' Ieneent gript Martine mien aarm, 'ik moet noar huus bellen, mien mamme is vast al ongerust.'
Gelukkeg zien we n tillefooncel en Martine vertelt dat ze beloofd het geliek te bellen, zo gaauw ze ien e buurt van heur koamer is. Nog met e rugzak op schut ze de tillefooncel ien. Op n òfstandje blief ik wachten, ok as noa n poar menuten veurzichtege druppen begunnen te vallen. Bliekboar vernemt Martine dat en met n zaacht 'héé, Tonko' roept ze me noar binnen en t gesprek gijt gewoon deur, al stoan wij nou tegen nkander aandrukt.
Traauwens, van dit gesprek krieg ik niet veul met; Martine luustert veural en deur t tikken van e regen op t metoalen dak verstoa ik niet wat tegen heur zeid wordt. As t apperoat even piept, gooit Martine der n kwartje ien en ientussen viendt heur vrije haand mienent. En ik, ik wil veurkommen dat ze misschien löslet en zuuk alvast met e aander haand ien mien busen. n Poar moal heur ik het 'ja, mem' of het 'nee, mem' tot e tillefoon weer piept en ik gaauw de eerste van mien beide kwartjes ien e gleuf schoef.
'Ta nou mem, wonen ien e stad is niet gevoarlek en Tonko brengt me wel van e tillefooncel noar huus, hij . . .' Ze moakt e zin niet òf, mor t is al zeid.
Zaacht drukt ze heur gezicht tegen mien scholder; knipt toegelieks stief ien mien vingers en heur aarm met e hoorn zakt noar beneden: Uut die hoorn stroomt n beste preek en t geluud zoemt ver boven het tikken op t metoaldak uut.
'Mem.' Martine zeit het haardop, mor niet meer ien e hoorn – het ding bungelt an zien droad. Even loater klinken weer n poar piepkes, der volgt n klik en de preek stopt. Dan rabbeln de drie kwartjes argens deur het apperoat hìn en wordt het stil.